نوبت دهی

در دهه گذشته میزان قطع عضو ها کمتر شده است

“دکتر مهرداد منصوری”

2264 5—————————–

بر طبق مطالعه ای که در مجله بین المللی پا و مچ پا Foot & Ankle International منتشر شده است در دهه گذشته به میزان قابل توجهی از میزان و شدت آمپوتاسیون یا قطع عضوها اندام تحتانی کاسته شده است. این کاهش تا حد زیادی به علت پیشرفت هایی است که در زمینه درمان زخم های دیابتی پا حاصل شده است.

دیابت بیماری شایعی است. حدود ده درصد جمعیت به آن مبتلا هستند و به نظر میرسد این آمار در حال افزایش باشد. فشاری که تشخیص و درمان این جمعیت مبتلا به دیابت بر اقتصاد هر کشور وارد میکنند قابل توجه است. اهمیت دیابت وقتی مشخص تر میشود که بدانیم حدود ۶۰ درصد آمپوتاسیون یا قطع عضوهایی که به علل غیر از تروما ( منظور قطع عضو هایی است که بعد از آسیب های شدید اندام بدنبال تصادف یا شکستگی ها ایجاد میشوند) صورت میگیرند به علت بروز عوارض ناشی از دیابت هستند.

تغییر دیگری که در دهه گذشته در مورد آمپوتاسیون های اندام تحتانی صورت گرفته است تغییر در سطح آن است. منظور از سطح یا Level آمپوتاسیون محلی از اندام تحتانی است که قطع در آن صورت میگیرد. بطور مثال آیا محل قطع در مچ پا، کف پا و یا انگشتان پا است. به نظر میرسد که در طی سال های گذشته به تدریج محل آمپوتاسیون های اندام تحتانی به پایین تر منتقل شده است. به سخن دیگر به جا قطع اندام در مچ یا کف پا بیشتر آمپوتاسیون ها در محل انگشتان پا انجام میشود.

پیشرفت هایی که در دهه های گذشته در زمینه درمان ارتوپدی زخم های دیابت در پا صورت گرفته است نیاز به انجام آمپوتاسیون را هم کاهش داده است. استفاده از روش های جدید گچ گیری، استفاده از روش های بلند کردن تاندون آشیل و یا بلند کردن عضلات پشت ساق موجب کاهش فشار در مناطقی از پا میشوند که زخم ایجاد شده است و بدین وسیله شرایط مساعدتری برای بهبود زخم فراهم میشود که نیاز به آمپوتاسیون را کاهش میدهد.


این مقاله چقدر مفید بود ؟

امتیاز دهی

لطفا در زیر امتیاز بدهید

0/5 ( 0 نظر )